فراوان ديگرى نيز در اين باره هست . 4 . اگر ابو طالب اين فداكارىها را براى رسيدن به مال و ثروت ، مقام و موقعيت دنيايى انجام مىداد ، لازم بود كه برادرزاده‌اش را فداى فرزند خودش كند و هم او را در راه خانواده خويش قربانى سازد ، زيرا با اين كار مىتوانست به همه چيز دنيا برسد . در حالى كه ابو طالب همه چيز را فداى محمّد ( ص ) كرد . چنان كه احتمال داشت خودش نيز همراه او نابود شود . چنين اقداماتى به هيچ وجه در منطق مصالح دنيايى پذيرفتنى نيست . 5 . حميّت قبيله‌اى - اگر هم باشد - فقط در حدود مصالح قبيله‌اى و حفظ شئونات و آينده قبيله تأثير مىگذارد ، امّا هرگاه اين حميّت عامل نابودى و از هم‌پاشيدگى قبيله و به هدر رفتن منافع و مصالح آن و به خطر انداختن آينده قبيله و افراد آن باشد ، هرگز مجال بروز نخواهد يافت و احدى از خردمندان جهان چنين اقداماتى را نخواهند پذيرفت . بدين ترتيب روشن مىشود كه نمىتوانيم موضع‌گيرىهاى حكيمانه و فداكاريهاى جانانه ابو طالب ( ع ) را تفسير كنيم ، مگر بر پايهء انگيزه‌هاى عقيدتى و ايمان راسخ كه انسان را بر آن مىدارد تا هرچه دارد در راه دين و عقيده خود بذل و بخشش نمايد . درود و سلام بر تو اى ابو طالب ؛ اى پدر مردان ؛ اى قافله سالار فداكارى و ايثار در راه حق و دين ؛ رحمت و بركات خداوندگارى بر روح جاودان تو باد ؛ 4 . در فراق ابو طالب و خديجه ابو طالب ، فدايى بزرگ حق و حقيقت در سال دهم بعثت رحلت كرد . پيامبر اكرم ( ص ) با رحلت جان‌گداز وى ، پشتيبانى قوى ، و عزيزى با وفا را از دست داد . آرى ، چنان كه گذشت ، ابو طالب ( ره ) حامى و مدافع پيامبر ( ص ) و